| Długość | 129 km |
|---|---|
| Powierzchnia dorzecza | 2189 km² |
| Uchodzi do | Odra |
Ina (niem. Ihna) należy do rzek, którym przypisano kilka konkurencyjnych początków. Polskie opracowania umieszczają jej źródło na Równinie Drawskiej, w gminie Kalisz Pomorski, mniej więcej 2,5 km na wschód od kolonii Gronówko.
Druga wersja, także obecna w polskim piśmiennictwie, każe rzece zaczynać się w jeziorze Ińsko — od rowu odprowadzającego nadmiar wody ze zbiornika. Opisy obcojęzyczne dorzucają dwa dalsze warianty. Według jednego początek leży w granicach wsi Inka, na południe od jeziora Ińsko. Według drugiego rzeka powstaje kilka kilometrów na wschód od Ciemnika i na południe od Ińska z połączenia dwóch cieków, określanych w niemieckim nazewnictwie jako Faule Ihna i właściwa Ihna.
Wszystkie te wskazania mieszczą się w tej samej okolicy, prowadzą jednak do odmiennych opisów pierwszych kilometrów biegu i do różnych wartości długości rzeki.
Od źródła Ina kieruje się na zachód, do wsi Ciemnik. Tam przyjmuje Kanał Iny, prowadzący wodę z jeziora Ińsko, oraz Stubnicę. Następnie skręca na południowy zachód i przechodzi przez jezioro Krzemień, po czym kieruje się ku południowi, do Jeziora Bytowskiego.
Górny bieg to w istocie ciąg niewielkich jezior spiętych korytem. Rzeka płynie po równinie, miejscami zalesionej, miejscami podmokłej. Na krótkim odcinku źródłowym przecina Pojezierze Południowopomorskie, dalej Pojezierze Zachodniopomorskie, a w dolnym biegu Pobrzeże Szczecińskie.
Nad Iną leżą trzy miasta: Recz, Stargard i Goleniów; w wykazach miejscowości nadrzecznych pojawia się obok nich Ińsko. Stargard bywa w opisach rzeki wymieniany razem ze swoją słynną bramą młyńską.
Za Stargardem rzeka zatacza szeroki łuk ku północnemu zachodowi, wkracza w Puszczę Goleniowską i przepływa przez Goleniów — ostatnie miasto na swojej trasie.
Bieg kończy się w Domiąży, jednym z koryt Odry, poniżej jeziora Dąbie. Miejsce ujścia leży w gminie Goleniów, na północ od wsi Inoujście, przy południowym krańcu wyspy Mnisi Ostrów; Ina uchodzi tu z prawej strony.
Dzisiejsze położenie ujścia nie jest pierwotne. W 1808 roku przeniesiono je w obecne miejsce — wcześniej rzeka kończyła bieg nieco dalej na południe, w rejonie noszącym niemiecką nazwę Ihnamünde. Część opracowań opisuje to zakończenie inaczej, umieszczając je wprost w jeziorze Dąbie, jeszcze inne, w tym anglojęzyczne, przesuwają je aż pod Police koło Szczecina.
Dane metryczne Iny różnią się w zależności od źródła. Długość podawana jest jako 126 km, 128 km, 129 km albo — najdokładniej — 129,1 km. Powierzchnię dorzecza określa się na 2151 km², 2189 km² lub 2131 km².
Spadek rzeki wynosi 0,3 ‰, a różnica wysokości między źródłem a ujściem sięga 105 m. Średni przepływ mierzony pod Goleniowem szacuje się na 12 m³/s.
Wykaz dopływów otwiera Kanał Żukowski. Z lewej strony uchodzą Stobnica, z którą liczy się także Wardynkę, oraz Mała Ina. Prawą stronę reprezentują Reczyca i Krąpiel, przyjmujący wcześniej Krępę i Pęzinkę, a niżej Małka, Wisełka, Wiśniówka i Struga Goleniowska.
Za najważniejsze uchodzą zwykle Krąpiel i Mała Ina. Krótsze zestawienia wymieniają obok nich Strugę Goleniowską oraz ciek zapisywany jako Reczek.
Badania jakości wód przeprowadzone w 2009 roku objęły dwa przekroje. Pierwszy wyznaczono poniżej Recza Pomorskiego, na 98,7 km biegu: elementy fizykochemiczne oceniono tam poniżej stanu dobrego, biologiczne zaliczono do II klasy, stan ekologiczny uznano za umiarkowany, a chemiczny za gorszy niż dobry. Drugi punkt, poniżej Goleniowa, na 10,2 km, dał ocenę fizykochemiczną również poniżej stanu dobrego oraz III klasę elementów biologicznych przy umiarkowanym stanie ekologicznym; stan chemiczny wypadł tu jednak dobrze.
W obu przekrojach dwustopniowa ocena ogólna zamknęła się tym samym rezultatem: stan wód Iny określono jako zły.
Rzeka jest też drogą, którą metale ciężkie trafiają do Morza Bałtyckiego. Według danych Inspekcji Ochrony Środowiska w ciągu 2012 roku spłynęło nią 1,1 tony miedzi i 0,4 tony cynku, a ponadto po mniej więcej 200 kg ołowiu i niklu oraz około 100 kg kadmu.
Spływy kajakowe rozpoczyna się zwykle w Reczu; opisywana bywa również trasa wiodąca od Sowna w gminie Stargard Szczeciński do Goleniowa.
Najbardziej znany fragment nosi nazwę „Meandry Iny”. Szlak liczy 33,5 km i bierze początek w Puszczy Goleniowskiej, niedaleko Bącznika, przy drodze łączącej Stawno z Kliniskami Wielkimi. Po drodze mija Zabród, Goleniów, Modrzewie i Bolesławice, by dotrzeć do Inoujścia; końcowy odcinek biegnie już wodami jeziora Dąbie, do ośrodka żeglarskiego w Lubczynie.
Ciszę na wodzie zapewnia przepis obowiązujący w powiecie goleniowskim od 2012 roku, który zakazał tam pływania jednostkami z napędem motorowym. Znaczenie wędkarskie rzeki oceniane jest natomiast jako niewielkie.
W przeszłości Ina bywała szlakiem transportowym. U jej ujścia, w Inoujściu, od XIII wieku działał port morski, którego właścicielem był Stargard. W czasach hanzeatyckich tą właśnie drogą miasto prowadziło ożywiony handel zbożem.
Żeglowność malała jednak z upływem lat: około 1830 roku statki mogły korzystać już tylko z czterech mil biegu rzeki. W XVI wieku koryto Iny wyprostowano, co miało uczynić z niej jedną z pierwszych rzek Europy poddanych takiemu zabiegowi; rangę drogi transportowej zachowała aż do drugiej wojny światowej.
W dziejach Pomorza rzeka pełniła również funkcję polityczną. Od 1295 do 1464 roku rozdzielała dwie części tej dzielnicy — szczecińską i wołogoską, występujące w piśmiennictwie jako Pomerania-Stettin i Pomerania-Wolgast.
Do 1949 roku polska administracja posługiwała się niemieckim zapisem Ihna. W tym właśnie roku władze zmieniły go na dzisiejszą formę Ina.
Ochroną dorzecza zajmują się dwie organizacje. 24 lutego 2000 roku powstał Związek Gmin Dorzecza Iny, którego siedzibą jest Marianowo; przystąpiło do niego sześć gmin: Dobrzany, Dolice, Marianowo, Maszewo, Recz i Suchań. W celach statutowych zapisano ochronę wód, ziemi, powietrza oraz krajobrazu, traktowanych jako podstawa rekreacji i turystyki w dorzeczu. Od marca 2008 roku aktywne jest ponadto Towarzystwo Przyjaciół Rzek Iny i Gowienicy.
Ina uchodzi do rzeki Odra.
Opracowano na podstawie artykułu Ina w polskiej Wikipedii oraz jego odpowiedników w Wikipedii niemieckiej, angielskiej, czeskiej, rosyjskiej, ukraińskiej (CC BY-SA 4.0); dane liczbowe: Wikidane / infoboks polskiej Wikipedii. Pozostałe rzeki: spis rzek Polski.
Rzeki Polski › Ina