| Długość | 264 km |
|---|---|
| Powierzchnia dorzecza | 7126 km² |
| Średni przepływ | 25,5 m³/s (Sępopol) |
| Źródło | Łyna |
| Uchodzi do | Pregoły |
Rzeka wypływa z piasków sandrowych na północ od Nidzicy, w okolicy wsi o tej samej nazwie. Miejsce wypływu leży na terenie rezerwatu Źródła rzeki Łyny, określanego jako rezerwat krajobrazowo-geomorfologiczny. Rezerwat chroni zjawisko erozji wstecznej. Na obszarach nizinnych zjawisko to należy do wielkich rzadkości; głównym celem utworzenia rezerwatu było zachowanie obszaru źródliskowego i ochrona wstecznej erozji źródliskowej.
Źródła znajdują się w gminie Nidzica, przy wsi Łyna (niem. Lahna lub Allendorf), 9 km na północ od Nidzicy. Rezerwat nosi pełną nazwę Źródła rzeki Łyny im. prof. Romana Kobendzy i leży w okolicy wsi Orłowo i Łyna. Jest to rezerwat przyrody nieożywionej, zaliczany do typu geologicznego i glebowego oraz do podtypu form tektonicznych i erozyjnych, położony w nadleśnictwie Nidzica, w mezoregionie Równina Mazurska; jego teren porastają głównie lasy mieszane.
Rezerwat powołano w 1959 roku; zajmował wtedy 103,41 ha, po powiększeniu w 1967 roku – 121,04 ha, a obecnie liczy 122,22 ha. Jego patronem jest Roman Kobendza (1886–1955), botanik, dendrolog i profesor SGGW, który odkrył źródła Łyny i prowadził nad nimi badania, a w 1937 roku był współautorem statutu rezerwatu. Rezerwat nie ma planu ochrony, lecz na mocy obowiązujących w nim zadań ochronnych objęty jest ochroną czynną.
Położenie samego wypływu bywa też określane dokładniej: kilometr na wschód od wsi Łyna oraz dwadzieścia dwa i pół kilometra na wschód od Grunwaldu; od tamtejszego pola bitwy dzieli go około dwudziestu kilometrów.
Wysokość źródła określa się na 155 m n.p.m., a ujścia – na 3 m n.p.m. (według innych danych 17 m n.p.m.); średni spadek koryta szacuje się na 1,2‰. Współrzędne wypływu to 53°26′28,4″N i 20°24′48,6″E, a ujścia – 54°37′14,8″N i 21°13′35,6″E. Rzeka płynie przez Pojezierze Olsztyńskie i Nizinę Sępopolską, najpierw w województwie warmińsko-mazurskim, a następnie w obwodzie królewieckim.
Początkowo rzeka płynie na północ i po drodze nanizuje kolejne jeziora rynnowe: Brzeźno Duże, Kiernoz Mały, Kiernoz Wielki, Jezioro Łańskie oraz Ustrych. Spośród nich Jezioro Łańskie ma zarówno największą powierzchnię, jak i największą głębokość.
Bieg trudno nazwać jednostajnym. Koryto kilkakrotnie zmienia kierunek i przebija się przez kolejne ciągi moren czołowych, co wpływa na zróżnicowany charakter poszczególnych odcinków doliny.
W górnym biegu rzeka wchodzi w granice rezerwatu przyrody Las Warmiński. Pod Brzeźnem Łyńskim, a także w Redykajnach tworzy rozlewiska.
Oba jeziora Kiernoz są jeziorami rynnowymi i leżą na Równinie Olsztynka, w gminie Nidzica, w powiecie nidzickim. Kiernoz Mały (niem. Kleiner Kernos See) ma 0,54 km² powierzchni, a jego głębokość wynosi średnio 3 m, maksymalnie zaś 11,4 m; jest owalny, z zatoką przy brzegu północnym, a otaczają go podmokłe łąki i pola uprawne. Z niego Łyna przepływa do jeziora Kiernoz Wielki (niem. Grosser Kernos See), do którego wpada na jego południowo-wschodnim krańcu, tam, gdzie znajduje się zatoka wyciągnięta ku południu. Kiernoz Wielki ma 0,85 km² powierzchni oraz 3 m średniej i 15,5 m maksymalnej głębokości. Jego ichtiofaunę tworzą węgorz, szczupak, okoń, lin, leszcz, karp, płoć i wzdręga.
Do jeziora Kiernoz Wielki uchodzi lewobrzeżny dopływ Łyny – Marózka, licząca 45,22 km. Wypływa ona z jeziora Gardejki, przepływa przez jeziora Lubień, Mielno, Maróz, Pawlik i Święte Jezioro, a jej bieg prowadzi przez gminy Dąbrówno, Nidzica, Grunwald i Olsztynek. Na Marózce znajduje się Mała Elektrownia Wodna Kurki.
Jezioro Łańskie (niem. Lansker See), występujące w publikacjach także pod nazwami Łańsk i Łojsk, leży na Równinie Olsztynka, w gminie Stawiguda, w powiecie olsztyńskim, w pobliżu wsi Łańsk. Powierzchnię jego zwierciadła wody podaje się w przedziale od 1042,3 do 1070,0 ha. Jezioro ma maksymalnie 10,5 km długości i od 0,5 do 2,2 km szerokości; jego średnia głębokość wynosi 16,0 m, a maksymalna – 53,0 m (według innych danych 54 m). Mieści 168 047,3 tys. m³ wody. Na jeziorze jest kilka wysp; największa z nich, Stodółka, zajmuje około 5 ha. Największy półwysep, Lalka, ma około 1,3 km długości. Na podstawie badań z 2003 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości.
Nad jeziorem znajduje się ośrodek wypoczynkowy. Z rokiem 1952 wiąże się ośrodek wypoczynkowy Rady Ministrów w Łańsku, dawnej osadzie rybackiej; w latach 60. i 70. zajmował on kilkadziesiąt tysięcy hektarów lasów wraz z jeziorami, a otaczający go płot z siatki miał ponad 200 km długości. Wcześniej, w XIX wieku, istniał tam pałacyk myśliwski władców niemieckich. Lasy na wschodnim brzegu jeziora chroni rezerwat Las Warmiński.
Kolejne jezioro na biegu rzeki, Ustrych (niem. Ustrich), również leży w gminie Stawiguda, na Równinie Olsztynka. Ma 93,1 ha powierzchni (według innych danych 98,6 ha) oraz 5,5 m średniej i 11,6 m maksymalnej głębokości, a otaczają je wysokie, zalesione brzegi. Jezioro znajduje się w obrębie rezerwatu Las Warmiński. Jego pierwotna nazwa, Estrich, pochodziła z języka pruskiego; tak samo nazywała się położona poniżej jeziora osada nad Łyną, znana jako Sójka.
Las Warmiński to rezerwat leśny w gminach Stawiguda i Purda, w powiecie olsztyńskim, położony między Jeziorem Łańskim a wsią Ruś. Utworzono go w 1982 roku na terenie nadleśnictwa Nowe Ramuki. W 2013 roku rezerwatowi nadano imię prof. Benona Polakowskiego, botanika zasłużonego dla ochrony przyrody Warmii i Mazur; przy tej okazji nieopodal wypływu Łyny z jeziora Ustrych odsłonięto pamiątkowy głaz z nową nazwą. Rezerwat zajmuje 1819,72 ha (akt powołujący podawał 1798,18 ha), z czego 270,51 ha objęto ochroną ścisłą, 1415,20 ha – czynną, a 134,01 ha – krajobrazową.
Rezerwat utworzono między innymi dla ochrony 6,5-kilometrowego przełomowego odcinka Łyny, który zaczyna się przy wypływie z Jeziora Łańskiego, prowadzi przez jezioro Ustrych i kończy się przy wsi Ruś; między Ustrychem a Rusią rzeka ma charakter podgórski. Ochronie podlegają też jeziora Ustrych, Galik, Jełguń i Oczko oraz lasy o sporym stopniu naturalności. Rezerwat obejmuje falisty teren morenowy z licznymi podmokłymi obniżeniami. W nurcie Łyny występuje tu rzadki, chroniony krasnorost – hildenbrandia rzeczna (Hildenbrandia rivularis).
W 1785 roku wzmiankowano tartak przy młynie na Łynie w Sójce, wsi założonej w XVI wieku na terenie dzisiejszego rezerwatu, a obecnie już nieistniejącej; młyn istniał też w Ustrychu. W drugiej połowie XIX wieku, gdy miejsce hutników szkła zajęli flisacy, rzeką spławiano drewno przez Ruś do Olsztyna.
Największym miastem nad rzeką jest Olsztyn. W jego granicach uchodzi do niej lewobrzeżna Kortówka.
Ujście Kortówki leży na olsztyńskim osiedlu Brzeziny. Również w administracyjnych granicach Olsztyna, na styku miasta z Redykajnami, uchodzi do Łyny prawobrzeżny Wadąg. Nad rzeką stoi zamek olsztyński, a przy nim koryto przegradza budowla piętrząca.
Poniżej Olsztyna rzeka przepływa przez jezioro Mosąg, po czym mija Dobre Miasto, a dalej Lidzbark Warmiński, gdzie nad jej brzegiem wznosi się zamek. Za Lidzbarkiem koryto odchyla się ku północnemu wschodowi.
Po drodze rzeka przecina trzy krainy historyczne: Warmię, Bartię i Nadrowię.
Za Bartoszycami rzeka płynie dalej na wschód i zaczyna bardziej meandrować. Kolejnym punktem na trasie jest Sępopol, za którym rzeka powraca do kierunku północnego.
Na ostatnim polskim odcinku rzeka płynie między wsiami Masuny (po prawej stronie) i Stopki, za którymi przekracza granicę państwową i wpływa do obwodu królewieckiego. Aż do samej granicy sięga zbiornik spiętrzony niżej, pod Prawdinskiem.
Po przekroczeniu granicy rzeka nosi nazwę Ława. Na południe od Prawdinska rozlewa się w zbiorniku o powierzchni 2,8 km², podawanej także jako 280 ha.
Poniżej Prawdinska, dawnego Frydlandu, koryto meandruje, skręcając w kierunku ogólnie północno-wschodnim. Rzeka mija Kurortnoje i Drużbę; w Drużbie wpada do niej z prawej strony Omet, dziś nazywany Stogowką, a przez układ śluz dochodzi Kanał Mazurski. Dalej rzeka przepływa obok miejscowości Izwilino i Suchodolje, aż w Znamiensku, dawnej Welawie, uchodzi z lewej strony do Pregoły. Poza Prawdinskiem i Znamienskiem leży nad Ławą jeszcze kilka niewielkich osad.
Dane liczbowe opisujące rzekę różnią się w zależności od źródła. Część opracowań podaje 289 km długości i 7130 km² powierzchni zlewni, inne – 264 km i 7126 km², z czego 5298 km² przypada na terytorium Polski.
Nie ma też zgody co do podziału biegu między oba państwa. Według jednego ujęcia rzeka pokonuje 190 km przez polskie Mazury i Warmię, a 74 km – już jako Ława – przez obwód królewiecki. Inne wyliczenie mówi o 207 km w Polsce i 57 km w Rosji, a jeszcze inne podaje dla odcinka rosyjskiego 65 km.
Różnie podaje się także podział zlewni między oba państwa: obok 5298 km² przypadających na Polskę spotyka się wartości 5719 km² po stronie polskiej i 1407 km² po stronie rosyjskiej.
Rzekę zasilają wody roztopowe, opadowe i podziemne. Średni przepływ przy ujściu osiąga 40,4 m³/s, natomiast w Sępopolu, a więc jeszcze po polskiej stronie, wynosi on 25,5 m³/s. W miejscu połączenia Pregoła jest mniej więcej tej samej wielkości co uchodząca do niej Łyna.
Zimą rzeka zamarza na dwa do trzech miesięcy. Jej dolny bieg jest żeglowny; długość odcinka dostępnego dla statków określa się na 54 km.
Jako drogę wodną rzekę zaczęto wykorzystywać w XIX wieku: górnym odcinkiem spławiano drewno, a dolnym pływały statki. Koryto pogłębiano, oczyszczano i prostowano, umacniano brzegi, zbudowano też śluzę. W latach 1887–1894 przepłynęło przez tę śluzę 1130 statków i 295 parowców, a rocznie przewożono 40–60 tys. ton ładunków.
Rosyjski państwowy rejestr wodny zalicza rzekę do bałtyckiego okręgu dorzecza i do obszaru gospodarki wodnej Pregoły, a zarazem do dorzecza Niemna i rzek zlewiska Bałtyku (w części rosyjskiej, w obwodzie królewieckim). Figuruje ona w nim pod kodem 01010000212104300010312.
Szerokość koryta wynosi w górnym biegu 15–20 m, w środkowym 20–40 m, a w dolnym 30–50 m. Głębokość w górnym biegu sięga 1 m, w środkowym wynosi 1,5–2 m, a w dolnym 2–4 m. Prędkość nurtu to 0,2–0,5 m/s. Średni spadek bywa też podawany jako 0,52 m/km. W górnym biegu dolina jest wąska i głęboka, na pograniczu polsko-rosyjskim w korycie występują bystrza, a w dolnym biegu rzekę przegradzają zapory.
Na rzece działa 5 stacji hydrologicznych, z których 4 znajdują się w Polsce. Łyna uchodzi do Pregoły w pobliżu Znamienska, 72 km od ujścia tej rzeki.
Do głównych dopływów lewobrzeżnych należą Marózka, Kwiela, Kortówka i Elma. Główne dopływy prawobrzeżne to Wadąg, Kirsna, Symsarna, Pisa Północna, Guber oraz Omet.
Pisy Północnej nie należy mylić z dwiema innymi rzekami – Pisą, która uchodzi do Narwi, oraz Pissą.
Pisa Północna, rzeka III rzędu o długości 42,01 km, płynie przez Warmię i Prusy Dolne. Wypływa w okolicy wsi Polkajmy i kieruje się na północ, a w miejscowości Minty skręca na północny wschód; do Łyny uchodzi we wsi Rygarby, na wysokości 28,6 m n.p.m. W Bartoszycach do Łyny wpada Suszyca. Po niemiecku Elma nazywa się Elm, a Wadąg – Wadang.
Wadąg ma 68 km długości, a jego zlewnia zajmuje 1195 km². Zaczyna się jako Kanał Dymerski we wsi Gisiel, na południowy wschód od Biskupca, po czym przepływa przez jeziora Kraksy, Dadaj, Tumiańskie, Pisz i Wadąg; jego głównym dopływem jest Kiermas. Mapa Podziału Hydrograficznego Polski dzieli ten ciek na odcinki Dymer, Dadaj, Pisa i Wadąg, rozdzielone jeziorami Dadaj, Pisz i Wadąg.
Guber, prawobrzeżny dopływ o długości 83,54 km, ma źródła na południowy zachód od jeziora Guber, w gminie Ryn. Płynie przez powiaty giżycki, kętrzyński i bartoszycki, mijając m.in. Kętrzyn, i łączy się z Łyną w Sępopolu, na wysokości 26,7 m n.p.m. Jego zlewnia leży w trzech mezoregionach: w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich, na Pojezierzu Mrągowskim i na Nizinie Sępopolskiej. Przepływy charakterystyczne Gubra powyżej ujścia do Łyny wynosiły w latach 1969–1985: SWQ – 56,0 m³/s, SSQ – 8,97 m³/s, SNQ – 1,44 m³/s.
Wśród dopływów wymienia się ponadto z lewej strony Zaprudną, Krasną i Znamienkę, z prawej zaś Żernowkę oraz Stogowkę, czyli wspomniany wcześniej Omet. Bywa, że wśród prawobrzeżnych dopływów wylicza się także Kanał Mazurski.
Pisa Północna nosi po niemiecku nazwę Pissa, nie jest jednak tą samą rzeką co wymieniona wcześniej Pissa.
Po polskiej stronie zbudowano cztery małe elektrownie wodne. Pierwsza znajduje się przy oczyszczalni ścieków w Olsztynie. Druga stoi koło wsi Brąswałd i została zbudowana między 1933 a 1936 rokiem.
Trzecia, położona poniżej Lidzbarka Warmińskiego, wytwarza rocznie 3,6 mln kWh. Czwarta, o mocy 0,5 MW, ruszyła w 2010 roku we wsi Kotowo.
Zaporę pod Prawdinskiem budowano w latach 1920–1924; była to pierwsza tego rodzaju inwestycja we wschodniopruskiej części Republiki Weimarskiej. Utworzony wówczas zbiornik zajął 280 ha. Działająca przy nim elektrownia, oznaczana jako Prawdinska GES-3, ma obecnie moc 1,14 MW, choć projekt przewidywał 7,44 MW; rocznie wytwarza 9 mln kWh energii.
Zbiornik, nazywany po niemiecku Reihersee, ciągnie się od południowego skraju Prawdinska na południe aż do granicy z Polską; ma 30 km długości i 2,8 km² powierzchni. Według innego datowania powstał w latach 1921–1923. Gromadzona w nim woda stanowiła rezerwę dla elektrowni Ostpreußenwerk koło Frydlandu, która od 1924 do 1945 roku zaopatrywała w prąd północną część Prus Wschodnich. Siłownię wyłączono z ruchu w 1975 roku, a po odnowieniu ponownie uruchomiono ją w 1999 roku.
Druga siłownia, GES-4, stoi w rejonie Kurortnego oraz wsi Progress; ma śluzę, lecz pozostaje zakonserwowana. W Znamiensku znajdują się jaz piętrzący oraz młyn wodny Laue przy tamtejszym zakładzie młynarskim.
Wykaz mostów na rosyjskim odcinku, uporządkowany od granicy w dół rzeki, otwiera drewniana, jednoprzęsłowa kładka wisząca przy prawdinskiej elektrowni wodnej. Elektrownia ma kanał obejściowy, który tworzy wyspę, a na niej stoi siłownia; kładka łączy tę wyspę z prawym brzegiem. W Prawdinsku rzekę przekraczają ponadto drewniana kładka dla pieszych o 10 przęsłach oraz dwupasowy most drogowy o 2 przęsłach w ciągu trasy A-196. Dalej w dół biegu znajdują się dwupasowe mosty drogowe w Kurortnym (3 przęsła), w Drużbie (2 przęsła) i w Rodnikach (3 przęsła).
Most w Drużbie zastąpił wcześniejszą przeprawę o trzech przęsłach: jedna z dwóch podpór starego mostu jest nadal wykorzystywana, a druga została skrócona i nie przenosi obciążeń. W Znamiensku rzekę przekraczają kolejno most rurociągowy, dwutorowy most kolejowy i dwupasowy most drogowy o 7 przęsłach. Żaden z wymienionych mostów nie jest zwodzony.
Od jeziora Mamry ku rzece biegnie Kanał Mazurski, który uchodzi do niej przez układ śluz w Drużbie. Kanał bywa określany jako osiemnastowieczny, jednak jego budowę rozpoczęto w 1911 roku; z XVIII wiekiem wiąże się natomiast zapoczątkowana w 1764 roku budowa kanałów między jeziorami mazurskimi, wraz z którą coraz poważniej rozważano pomysł połączenia tych jezior z Bałtykiem nowym kanałem.
Rozbieżnie opisuje się też stan połączenia rzeki z jeziorem Mamry: według części przekazów istniało ono do 1945 roku, a obecnie kanał nie nadaje się do żeglugi dla żadnych jednostek pływających, inne opisy mówią zaś o połączeniu jako o wciąż istniejącym.
Kanał pozostał nieukończony i nie jest udostępniony dla żeglugi. Budowano go w latach 1911–1914, 1919–1924 i 1934–1942; zaawansowanie całej inwestycji ocenia się na 90%, a koryto o długości 50,002 km wykonano na całej trasie, choć nie wszystkie śluzy zostały do niego podłączone. Między jeziorem Mamry, którego lustro wody leży na wysokości 116 m n.p.m., a Łyną, której poziom w miejscu połączenia w Drużbie wynosi 5 m n.p.m., różnica poziomów sięga około 111 m; na trasie kanału rozmieszczono 10 śluz.
Dwie ostatnie śluzy – Drużba II, nazywana „śluzą dworcową” od pobliskiego dawnego dworca Allenburg, oraz Drużba I (niem. Mündungsschleuse Allenburg) – leżą w okolicy Drużby; za ostatnim stopniem wodnym kanał zatacza łuk i uchodzi do Łyny. Śluzę Drużba I ukończono na etapie budowy, który zakończyła przerwa wymuszona na początku lat 20. trudną sytuacją gospodarczą; po wznowieniu prac do 1936 roku gotowe były śluza Drużba II oraz koryto od Łyny do jeziora Rydzówka. Projekt z lat 1862–1864 zakładał poprowadzenie kanału od Allenburga do jeziora Mamry. Po doliczeniu do trasy 22 km Łyny, 65 km Pregoły i 33 km Zalewu Wiślanego cała droga wodna liczyłaby ponad 170 km.
Staropruska nazwa rzeki brzmiała Alna i wywodzi się ją od praindoeuropejskiego rdzenia el-, ol-, oznaczającego płynięcie. Obok niej notowano formę Lyne, wiązaną ze słowem linis, czyli „lin”.
Niemiecka nazwa rzeki to Alle. Po litewsku rzeka nazywa się Alna, a po rosyjsku – Лава, co oddaje się po polsku jako Ława. Polską nazwę Łyna wprowadzono urzędowo w 1949 roku w miejsce dotychczasowej nazwy niemieckiej.
Nazwę polską wymawia się [ˈwɨna]. Niemieckie nazwy miejscowości leżących nad rzeką to m.in. Allenstein (Olsztyn), Guttstadt (Dobre Miasto), Heilsberg (Lidzbark Warmiński), Bartenstein (Bartoszyce), Schippenbeil (Sępopol), Friedland in Ostpreußen (Prawdinsk), Wehlau (Znamiensk) oraz Allenburg (Drużba). Drużba ma też polską nazwę Alembork, a jej nazwa litewska, Alna, brzmi tak samo jak litewska nazwa rzeki.
Ziemie nad rzeką znalazły się w granicach państwa zakonu krzyżackiego, ukształtowanego w XIII wieku. W 1454 roku, na prośbę występującego przeciw zakonowi Związku Pruskiego, król Kazimierz IV Jagiellończyk przyłączył ten obszar do Królestwa Polskiego; przynależność tę potwierdzono po zakończonej w 1466 roku wojnie trzynastoletniej – najdłuższej ze wszystkich wojen polsko-krzyżackich.
Pierwsza wzmianka o Allenburgu, dzisiejszej Drużbie, pochodzi z 1256 roku, kiedy zakon krzyżacki rozbudował położony na wschodnim brzegu rzeki zamek, tworząc przedzamcze z wałami, które miało chronić przed Litwinami. Już po czterech latach Prusowie zniszczyli warownię, lecz po ich pokonaniu, w 1272 roku, wzniesiono nowy zamek.
Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 roku tereny te przypadły Prusom, które w 1773 roku włączyły je do nowo utworzonej prowincji Prusy Wschodnie; od 1871 roku obszar ten wchodził zarazem w skład Niemiec. Po klęsce Niemiec w drugiej wojnie światowej, w 1945 roku, teren podzielono między Polskę i Związek Radziecki zgodnie ze zmianami granic ogłoszonymi na konferencji poczdamskiej.
W pobliżu rzeki rozegrała się bitwa pod Heilsbergiem (Lidzbarkiem Warmińskim), w której starły się armie francuska i rosyjska; toczyła się ona w czasie wojny rosyjsko-prusko-francuskiej lat 1806–1807.
Źródła rzeki leżą na terenie rezerwatu przyrody, a w górnym biegu Łyna przepływa przez rezerwat Las Warmiński. Nad wodą w Lidzbarku Warmińskim stoi zamek, wymieniany wśród obiektów położonych bezpośrednio przy rzece.
Rzeka wraz z dopływami tworzy szlak kajakowy, opisany w przewodniku R. Trzmielewskiego, wydanym w Olsztynie w 2011 roku przez oficynę kartograficzną Compas. Dawną Warmię wzdłuż Łyny i Wadągu przedstawia z kolei ilustrowany przewodnik W. Kujawskiego, ogłoszony drukiem w 2013 roku.
Łyna uchodzi do Pregoły.
Opracowano na podstawie artykułu Łyna w polskiej Wikipedii oraz odpowiadających mu artykułów w Wikipedii niemieckiej, angielskiej, czeskiej, rosyjskiej, ukraińskiej, litewskiej; wykorzystano także artykuły: Rezerwat przyrody Źródła rzeki Łyny im. prof. Romana Kobendzy, Rezerwat przyrody Las Warmiński im. prof. Benona Polakowskiego, Jezioro Łańskie, Ustrych (jezioro), Kiernoz Wielki, Kiernoz Mały, Marózka, Wadąg (rzeka), Guber, Pisa (dopływ Łyny), Kanał Mazurski, Reihersee (Alle) (Wikipedia w wersji niemieckiej), Druschba (Kaliningrad) (Wikipedia w wersji niemieckiej) (licencja CC BY-SA 4.0); dane liczbowe: Wikidane, a tam, gdzie różnią się od cytowanego artykułu, wartości podane w samym artykule. Pozostałe rzeki: spis rzek Polski.
Rzeki Polski › Łyna